Het is zover, je baby wordt 1 jaar en dat moet gevierd worden! Zet je feestneus op, blaas de ballonnen op en zorg voor een lekkere taart. En misschien kan je ook het voorbije jaar eens overlopen, want zowel voor jou als voor de mama is er heel wat veranderd. De tijd vliegt, daar ben je nu wel zeker van!
Als trotse papa heb je je voorgenomen een groots feest op poten te zetten voor je kind. Familie, vrienden, kennissen, de buren... je wil iedereen betrekken bij de feestvreugde. Maar misschien is dit wat van het goede te veel voor je dreumes. Want hij weet helemaal niet wat er gaat gebeuren. En beseft ook niet wat ’één jaar’ betekent. De kans is zelfs groot dat hij al die drukte niet zo leuk vindt.
Beperk de feestelijkheden tot een paar familieleden en enkele speelkameraadjes van je kind. Zo zal hij beseffen dat er iets te gebeuren staat en zal hij ook genieten van de opwinding.
Een prentenboek of de rode strik?
Uren en uren heb je gezocht naar het ideale cadeau. Je hebt alle prentenboeken in 34 winkels bekeken en zowat elke speelgoedafdeling van a tot z onveilig gemaakt. Om dan te merken dat de jarige meer plezier beleeft aan de verpakking dan aan jouw zorgvuldig uitgekozen cadeau. En dat is niet uitzonderlijk. Want voor hem maken papier en strik ook deel uit van het geschenk. Je hoeft dus niet te panikeren, het ligt niet aan jouw cadeau. Dat zal hij de volgende uren of dagen zeker nog ontdekken.
Tips
Bij een eerste verjaardag hoort een overheerlijke zoete taart! Zorg voor voldoende slagroom en hou je fototoestel in de aanslag. Wedden dat je er geen spijt van zal hebben?
Neem na het feestgedruis even de tijd om met je partner de voorbije 12 maand te overlopen.
De nee-fase
Je goedlachse baby verandert in een regelrechte rebel. Of zo lijkt het toch. Gewillig en meegaand behoren tot het verleden en het enige wat hij nog wil zeggen is ’neen’. Je hoeft de oorzaak niet bij jezelf te zoeken. Maar waar dan wel?
Simpel. Je baby is niet langer volledig afhankelijk van je. En dat laat hij merken. Want met het ontdekken van zijn zelfstandigheid verzet hij zich steeds meer tegen jouw gezag. Hij stribbelt tegen, doet de haaislag wijdbeens op de grond en roept voortdurend ’neen’. Kortom, hij wil weten hoever hij met jou ’kan gaan’.
En het bizarre is, hij doet dat echt niet om je te ergeren. Het is een doodnormale, natuurlijke ontwikkeling. Een fase waar elke baby door moet en die de basis vormt van zijn verdere persoonlijkheid, van zijn ’karaktertje’.
Blijf rustig
Kwaad worden helpt niet. Integendeel, je kindje zal nog feller reageren en een echte ’driftkikker’ worden! Blijf kalm en herinner jezelf er aan dat hij het ook niet kan helpen.
Tips
- Geef hem de keuze: i.p.v. te vragen ’wil je nog een lepeltje?’, vraag je ’Wil je nog een lepeltje groentjes of wil je nog een lepeltje aardappeltjes?’. Zo geef je hem het gevoel zelf te beslissen.
- Leid hem af: niet alles hoeft aan de baby gevraagd te worden. In bad gaan bijvoorbeeld staat niet ter discussie. Neem hem gewoon mee naar de badkamer en speel ondertussen een spelletje met hem of babbel honderduit over koetjes en kalfjes.
- Stel je grenzen: jij beslist wat kan en wat niet. Moet er iets gebeuren, dan stel je je kind het best voor een voldongen feit. In die gevallen is jouw wil wet.
Papa zeggen
Misschien zegt je baby het al een tijdje. Misschien nog niet. Het is zo’n beetje als tandjes krijgen en de eerste stapjes zetten. Ze beslissen zelf min of meer wanneer ze er klaar voor zijn. Een aanrader is het opnemen van hun eerste woordjes. Want zou jij het niet leuk vinden mocht je jezelf nog eens je allereerste papa of mama horen zeggen?